Patronowie naszych kandydatów do bierzmowania

Kandydaci do sakramentu bierzmowania rocznik 2019 zachwycili się takim świętymi i ich życiorysem.
Może i dla nas coś stanie się inspiracją w drodze do świętości?!

Zachęcam to przeczytania!!!

Bł. Karolina Kózkówna – oprac. Gajecka Oliwia

Karolina Kózkówna–urodziła się 2 sierpnia 1898r. w podtarnowskiej wsi Wał – Ruda, jako czwarte z jedenaściorga dzieci Jana Kózki i Marii z domu Borzęckiej. Pięć dni później otrzymała chrzest w kościele parafialnym w Radłowie. Jej rodzice posiadali niewielkie gospodarstwo. Pracowała z nimi na roli. Wzrastała w atmosferze żywej i autentycznej wiary, która wyrażała się we wspólnej rodzinnej modlitwie wieczorem i przy posiłkach, w codziennym śpiewaniu Godzinek, częstym przystępowaniu do sakramentów i uczestniczeniu we Mszy Św. także w dzień powszedni.

Karolina od najmłodszych lat kochała modlitwę i starała się wzrastać w miłości Bożej. Nie rozstawała się z otrzymanym od matki różańcem – modliła się nie tylko w ciągu dnia, ale i w nocy. We wszystkim była posłuszna rodzicom, z miłością i troską opiekowała się licznym młodszym rodzeństwem. W 1906r. rozpoczęła naukę w ludowej szkole podstawowej, którą ukończyła w 1912r. Potem uczęszczała jeszcze na tzw. naukę dopełniającą trzy razy w tygodniu. Uczyła się chętnie i bardzo dobrze, z religii otrzymywała zawsze wzorowe oceny, była pracowita i obowiązkowa.

Mimo młodego wieku prowadziła bardzo aktywne działania na rzecz społeczności lokalnej. Była animatorką i liderką życia środowiskowego.                                                                                                             Należała do stowarzyszeń młodzieżowych. Zatroskana o rozwój intelektualny i duchowy swoich rówieśników organizowała dla nich zajęcia. Wrażliwa na potrzeby chorych i biednych odwiedzała ich w domach i wspierała w potrzebach. Była przykładem pracowitości i uczciwości oraz poczucia odpowiedzialności za rodzinę. W swoim krótkim 16-letnim życiu zdobyła sobie powszechne uznanie i szacunek wśród rówieśników i dorosłych przez dojrzałość i piękno swojej osobowości, a także społeczne i religijne zaangażowanie w rozwój drugiego człowieka, przypieczętowane  heroiczną walką w obronie swojej godności i honoru, gdy 18 listopada 1914r. w wieku 16 lat została zaatakowana i zamordowana przez carskiego  żołnierza.

Jan Paweł II 10 czerwca 1987r. beatyfikował Karolinę w Tarnowie. Jest ona patronką Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieżowego, Ruchu Czystych Serc oraz Szkolnych Kół Caritas.

Jej wspomnienie liturgiczne przypada 18 listopada.

Św. Klara – oprac. Amanda Galiszewska

Św. Klara urodziła się w Asyżu we Włoszech 16 lipca 1194r. W 1212r. za przykładem Franciszka z Asyżu zdecydowała się na ubogie życie monastyczne stając się pierwszą klaryską. Przeżyła 42 lata w klasztorze San Damiano w Asyżu. W 1215r. została przez Św. Franciszka ustanowiona przełożoną klasztoru. Jej sposób prowadzenia klariańskiej wspólnoty oraz świętość życia przyczyniły się do wielkiego poparcia z strony papiestwa. Zmarła 11 sierpnia 1253r. Kanonizował ją Aleksander IV w 1255r. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzienną rocznice śmierci. Św. Klara jest patronką malarzy, radia, telewizji, i chorych na oczy.

Św. Rita Lotti z Cascii – oprac. Gabriela Gamoń

Rita urodziła się ok. 1380r. jako jedyne dziecko Antoniego i Amaty Lotti w górskiej miejscowości Rocca-Porena. Od najmłodszych lat kochała Jezusa i chciała poświęcić się życiu zakonnemu. Jednak wbrew jej woli, rodzice wdali ją za mąż za Paula Manciniego w wieku 12 lat (niektóre źródła podają 14 lat). Mancini był gwałtownym człowiekiem o trudnym charakterze, ale Rita z pokorą znosiła upokorzenie z jego strony. Urodziła 2 synów- Jakuba i Pawła. Pomimo starań Rity chłopcy poszli w ślady. Tuż przed zamordowaniem (przez przyjaciół) Mancini przeprosił kobietę i poprosił Kościół o wybaczenie, a Rita wypraszała mu pojednanie z Bogiem. Synowie wdowy postanowili pomścić swojego ojca, a ona prosiła Boga o to by ich raczej zabrał zanim dopuszczą się morderstwa. Zmarli podczas epidemii.

Po śmierci synów Rita postanowiła spełnić swoje marzenie czyli wstąpić do klasztoru. Najpierw jednak musiała pojednać ze sobą swoją rodzinę. Gdy tego dokonała, wstąpiła do klasztoru augustianek w Cascii w wieku 36 lat. Służyła Bogu i ludziom przez 40 lat, prowadząc życie pełne modlitwy i uczynków miłosierdzia zwłaszcza względem chorych i ubogich. Prze ostanie 15 lat życia nosiła na czole otwartą ranę zrobioną prze cierniową koronę- znak szczególnego zjednoczenia z cierpiącym Chrystusem. Zmarła 22 maja 1457r. w Cascii. Została beatyfikowana w 1628r. przez Urbana VIII, a kanonizowana przez Leona XIII w 1900r. Sarkofag z jej nienaruszonym do dziś ciałem znajduje się w Bazylice- Sanktuarium w Cascii. Podobno jej ciało emanowało słodkawym zapachem przez wieki, a świadkowie twierdzili, że widzieli ją w rożnych pozycjach po śmierci.

Św. Rita jest patronką spraw beznadziejnych, chorych, problemów małżeńskich i matek. Jej wspomnienie przypada na 22 maja.

 

Nikodem – oprac. Kamil Liana

Nikodem był faryzeuszem, znawcą Prawa i członkiem Sanhedrynu, czyli najwyższej rady kierującej życiem religijnym narodu wybranego. Będąc człowiekiem majętnym wśród starszyzny żydowskiej cieszył się znacznymi wpływami. Żył w czasach ziemskiego życia Jezusa Chrystusa. Zaraz na początku publicznej działalności Chrystusa, zainteresował się Jego osobą i nauką. Św Nikodem poniósł męczeńską śmierć z rąk Żydów. W 415 r. wydobyto jego szczątki oraz relikwie św arcydiakona Stefana. Św. Nikodem jest patronem kowali. Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 31 sierpnia.

 

 

Maria Goretti – oprac. Dominika Pabisz

Maria Goretti urodziła się w Corinaldo koło Ankony 16 października 1890 r. Pochodziła z ubogiej wiejskiej rodziny. 29 maja 1902 r. przystąpiła do Pierwszej Komunii św. Kiedy miała 10 lat, umarł jej ojciec. Marysia pocieszała mamę: „Odwagi, mamusiu! Bóg nas nie opuści!” Pobożne dziewczę brało często różaniec do rąk, modląc się o spokój duszy ojca. Maria pomagała matce i opiekowała się rodzeństwem. Dom Gorettich zajmowała także rodzina Serenellich – ojciec z synem. Chłopiec Aleksander Serenelli miał 18 lat, kiedy zapłonął ku Marii przewrotną żądzą. Zaczął ją też coraz mocniej napastować, grożąc jej nawet śmiercią. Dziewczę umiało się zawsze skutecznie uwolnić od napastnika, ratując się ucieczką i omijając go. Nie mówiła jednak o tym nikomu w rodzinie, by nie pogłębiać przepaści niechęci Serenellich do Gorettich. 5 lipca 1902 r. rodzina Gorettich i Serenellich była zajęta zbieraniem bobu. Maria została w domu i obserwowała pracowników. Zauważył ją Aleksander. Pod pretekstem, że musi wyjść na chwilę, udał się do domu i siłą wciągnął dziewczę do kuchni, która była przy drzwiach. Usiłował ją zmusić do grzechu. Kiedy zaś Maria stawiła mu gwałtowny opór, rozjuszony wyrostek chwycił nóż i zaczął nim atakować dziewczynę. Powracająca z pracy rodzina znalazła Marię już w stanie agonii. Natychmiast odwieziono ją do szpitala, gdzie zaopatrzona świętymi Sakramentami zmarła 6 lipca. Przed śmiercią darowała winę swojemu zabójcy. Lekarze stwierdzili, że miała na ciele 14 ran. Zbrodnią poruszona była cała okolica. Dziewczę miało królewski pogrzeb. Wzięło w nim udział wiele tysięcy ludzi, setki kapłanów i biskup. Z balkonów i z okien na białą trumienkę padał deszcz róż i innych kwiatów. W 1935 r. rozpoczął się proces kanoniczny Marii Goretti. 27 kwietnia 1947 roku Pius XII zaliczył ją uroczyście w poczet błogosławionych, a 24 czerwca 1950 r. tenże papież zaliczył ją do chwały świętych. Zarówno w beatyfikacji, jak i w kanonizacji własnej córki miała szczęście uczestniczyć matka. W uroczystościach brał także udział zabójca – Aleksander Serenelli, który w czasie 27-letniego pobytu w więzieniu przeżył całkowite nawrócenie. Nie miał wątpliwości, że wiarę zawdzięczał wstawiennictwu Marii. Św. Maria Goretti jest patronką młodzieży i dziewcząt. Jej relikwie spoczywają w kościele Matki Bożej Łaskawej w Nettuno. Jej grób nawiedził św. Jan Paweł II 1 września 1979 r.

 

św. Łucja – oprac. Laura Szczerba

Łucja urodziła się ok. 281 roku w Syrakuzach. Pochodziła z bogatej rzymskiej rodziny. Pochodziła z bogatej rzymskiej rodziny . Po wczesnej śmierci ojca była wychowywana przez matkę, Eutychię. Już w dzieciństwie złożyła w tajemnicy śluby czystości. Wyruszając na pielgrzymkę i modląc się do świętej Agaty, wyprosiła uzdrowienie ciężko chorej matki.  Kilka lat później, kiedy matka zaaranżowała małżeństwo Łucji z młodzieńcem tego samego stanu, ta odmówiła. Odtrącony zalotnik zemścił się, donosząc władzom, że dziewczyna jest chrześcijanką. Aresztowana i torturowana Łucja odmówiła porzucenia swej wiary. Mocą wyroku miała być zamknięta w domu publicznym i zmuszona do prostytucji. Wtedy, by się oszpecić, wydłubała sobie oczy. Została ścięta, mając 23 lata, 13 grudnia 304 roku podczas prześladowań chrześcijan za panowania Dioklecjana.

Wspomnienie:

Wspomnienie świętej Łucji obchodzone jest 13 i 26 grudnia.

Atrybuty:

Jej atrybutami są oczy na tacy, palma męczeństwa, świeca, sztylet i rana na szyi

Patronka:

Ociemniałych, proszących o pomoc w chorobach oczu, pisarzy i chorych na dyzenterię

 

Św. Rita Lotti z Cassci – oprac. Małgorzata Wszołek

Życiorys Rity nie należy do standardowych. Po pierwsze, trudno oddzielić w nim legendy od faktów, pobożne wyobrażenia wiernych od historii. Wiadomo na pewno że- zanim została oficjalnie ogłoszona świętą- żyła w świecie jako żona, matka, wdowa i augustiańska siostra zakonna doświadczona stygmatem z Korony Cierniowej.

Urodziła się około 1381 roku w Roccaporene we Włoszech. Pochodziła z prostej rodziny ale od małego rodzice wychowywali ją w wierze. W wieku 12 lat została wydana za mąż za Paula Manciniego. Paul okazał się być człowiekiem gwałtowanym, rozpustnym, skłonnym do awantur, jednak Rita z pokorą znosiła upokorzenia i brutalne traktowanie ze strony męża, ofiarując wszystko Bogu.  Urodziła dwóch synów: Jakuba i Pawła. Pomimo starań Rity, synowie nie wyrośli na katolików. Paulo pod koniec życia za sprawążony-nawrócił się. Niedługo po tym został zamordowany. Po śmierci ojca, synowie postanowili go pomścić. Rita w modlitwie prosiła Boga aby uniemożliwił im popełnienie grzechu zabójstwa. Jej prośba została wysłuchana: rok później obaj zmarli na tz. Czerwonkę. Po śmierci męża  i synów Rita pragnęła wstąpić do klasztoru św. Marii Magdaleny w Cassci. Została jednak odrzucona przez zakon, ze względu na to, że była kojarzona z trwającym sporem pomiędzy jej rodziną, a rodziną Paula. Gdy Rita pogodziła obie strony, została przyjęta do klasztoru. Po 25 latach pobytu w klasztorze, w Wielki Piątek 1442 roku Rita otrzymała Stygmat Korony Cierniowej.

Śmierci Rity towarzyszyły dziwne a zarazem cudowne okoliczności. Niedługo przed śmiercią, Rita poprosiła by przyniesiono jej figę i różęz rodzinnego ogrodu. Siostra która otrzymała nakaz udała się w środku zimy do ogrodu. W ogrodzie kwitła czerwona róża a drzewo figowe- owocowało. Taki pierwszy cud dokonał się za pośrednictwem Rity. Następne cuda dotyczą jej ciała, które od ponad siedmiu wieków utrzymuje się nienaruszone. Ponadto wierni odwiedzający sanktuarium w Cassci, twierdząże widzieli ciało świętej położone  w różnych pozycjach oraz że Rita otwierała i zamykała oczy po śmierci. Święta Rita jest patronką spraw trudnych i beznadziejnych, chorych, małżeństw oraz matek. Jej atrybuty to: cierń, figa oraz róża. 22 maja jest obchodzone Jej wspomnienie.

 

Św. Krzysztof – oprac.Szymon Dutka

Początkowo był poganinem, jednak nawróciwszy się na wiarę chrześcijańską zamieszkał w Jordanie, u brzegów rzeki tej samej nazwy, trudniąc się przenoszeniem pielgrzymów na drugi brzeg, by mogli odwiedzić Ziemię Świętą. Legenda rozwija nieco wątek z zamieszkiwaniem Krzysztofa brzegów rzeki. Oto pewnego razu o przeniesienie na drugi brzeg poprosiło Krzysztofa pewne małe dziecko, jednak gdy wziął je na swe barki, okazało się, że ciężar dziecka był przeogromny. Dowiedział się przy okazji, że dzieckiem jest sam Jezus, Mesjasz, który po przeniesieniu go na drugi brzeg przez Krzysztofa, odmienił jego psi wygląd na całkiem ludzki, bowiem Krzysztof z miejsca przyjął chrzest.

 

Leon I Wielki – oprac. Dawid Dykij

Na swojego patrona wybrałem świętego jakim jest Leon I Wielki z Toskanii, był doradcą kolejnych papieży i uznawanym w kościele autorytetem. Za swą Bogobojność i uczciwość dostąpił godności papieża rzymskiego. W swoim nauczaniu Leon Wielki wiele czasu poświęcał tajemnicy natury Chrystusa. Święty Leon zmarł w 461 roku, mając około 70 lat. Na zachodzie uważany jest za patrona śpiewaków i muzyków. Jego atrybutami są: księga, kielich oraz orszak z pół księżycem. Za czasów świętego Leona Wielkiego powstały pierwsze reakcje zbiorów oficjalnych modlitw liturgicznych w języku łacińskim. Jako pierwszy papież otrzymał przydomek Wielki.

 

 

Życiorys Św.Macieja – oprac. Jakub Gazda

Święty Maciej był jednym z pierwszych uczniów Chrystusa. Spotkał się z nim nawet wcześniej niż Pan Jezus powołał dwunastu apostołów. On bowiem był świadkiem chrztu Mistrza i od początku podążył za nim. Słuchał Jego nauk, widział cuda Jezusa i przeżył też jego mękę , śmierć i zmartwychwstanie.

Gdy Judasz zdradził Mistrza św. Maciej został wybrany do grona apostołów.Po zesłaniu Ducha Świętego apostołowie rozeszli się na różne strony świata, by głosić Ewangelię.Świętemu Maciejowi przypadła Judea, a potem nauczał w Macedonii, Etiopii i Kolchidzie, gdzie nawrócił wielu pogan.

Podobnie jak Pan Jezu apostoł został postawiony przed sądem Ananiasza. Mimo gróźb arcykapłana nie wyrzekł się swego Mistrza. Uparcie twierdził, że jest chrześcijaninem i wierz w nauki Chrystusa. Za to został ukamienowany.

Jest patronem budowniczych, kowali, cieślów, rzeźników i cukierników.
Dlaczego On?
Wybrałem do Sakramentu Bierzmowania za patrona św. Macieja, ponieważ był on Apostołem Pana Jezusa. Chce tak jak św. Maciej być wiernym uczniem Pana Jezusa i tak jak on głosić Dobrą Nowinę każdego dnia, każdemu człowiekowi. Pragnę również, aby to Duch Święty prowadził moje życie, tak jak poprowadził życie św. Macieja. Właśnie dlatego wybrałem za swojego patrona św. Macieja.

 

ŚWIĘTA MARIA-MATKA JEZUSA -MARIA Z NAZARETU – oprac. Martyna Machowska

Życiorys:

Święta Maria urodziła się ok. 20 p.n.e. w Jerozolimie lub Seforis. Nie do końca wiadomo z jakiego rodu pochodziła. Rodzicami Marii byli św. Anna i św. Joachim. Dziewczynkę oddano do świątyni w ramach dziękczynienia za późne macierzyństwo. Kiedy miła 14 lat nakazano jej wrócić do rodzinnego domu, żeby wydać ją za maż. Ona wtedy nie chciała, ponieważ złożyła ślub czystości. W końcu Maryja poślubiła Józefa.

Mieszkali w Nazarecie. Pewnego dnia ukazał się jej Archanioł Gabriel, który oznajmił, że urodzi Syna Bożego. Maryja pokornie przyjęła tę wiadomość. Niedługo potem udała się do krewnej Elżbiety.

Przed narodzinami Jezusa miał się odbyć spis ludności. Maria urodziła Syna Bożego w betlejemskiej stajence. Przybyli tam pasterze, a potem mędrcy ze Wschodu, aby złożyć mu hołd. Herod nakazał zabić Jezusa, więc cała rodzina musiała uciekać do Egiptu na jakiś czas.

Jezus był poświęcony Bogu jako pierworodny Syn. Dorastał, a po jakimś czasie zaczął nauczać. Maryja, jego matka, uczestniczyła z nim w weselu w Kanie Galilejskiej, gdzie dokonał pierwszego cudu na jej właśnie prośbę. Jezus prosił św. Jana, żeby opiekował się Maryją, gdy go zabraknie.

Maria została wniebowzięta, a później ukoronowana jako Królową Nieba i Ziemi. Była jedyną dziewicą, która porodziła syna. Zmarła ok. 30 n.e. w Efezie.

 

ATRYBUTY: lilia, róża, palma                                                                                                                                                PATRONKA: matek i mądrości

Niektóre święta w Kościele poświęcone Maryi:

  • 01- Świętej Bożej Rodzicielki
  • 02- Matki Bożej Gromnicznej
  • 03- Zwiastowanie Pańskie
  • 05- Maryi Królowej Polski
  • 05- Nawiedzenie NMP
  • 08- Wniebowzięcie NMP
  • 08- NMP Królowej
  • 10- Matki Bożej Różańcowej

 

Dlaczego akurat to imię i ta patronka?

Wybrałam to imię, ponieważ jest to osoba godna naśladowania. We współczesnym świecie, w którym żyjemy jest dużo zła, agresji oraz przemocy. Święta Maria była osobą bez grzechu (nawet grzechu pierworodnego), więc jest to też przykład dobroci i pokazania, że da się mimo, iż czasami bywa ciężko.Chciałabym, aby pomogła w tym co się dzieje na świecie oraz właśnie to z niej chciała bym brak przykład. Być dla ludzi, tak św. Maria jeszcze bardziej miła i uczynna. Mając taką patronkę jestem pewna, że przy systematycznych działaniach z mojej strony jest wstanie pomóc mi, aby osiągnąć wymarzony cel.

 

 

 

Św. Maksymilian Kolbe- oprac. Kacper Kijek

Maksymilian Maria Kolbe- ur. 8 stycznia 1894 w Zduńskiej Woli, zm. 14 sierpnia 1941 w Oświęcimiu (KL Auschwitz)) – polski franciszkanin konwentualny, prezbiter, gwardian, misjonarz, męczennik, święty Kościoła katolickiego. Założyciel organizacji Rycerstwo Niepokalanej, miesięcznika „Rycerz Niepokalanej” i Radia Niepokalanów oraz najliczniejszego klasztoru na świecie w Niepokalanowie. Pierwszy polski męczennik okresu II wojny światowej wyniesiony na ołtarze podczas beatyfikacji w 1971.

Pionier energetyki i patron tego środowiska

Patronem energetyków, elektryków i elektroników jest św. Maksymilian Maria Kolbe, który jednym z pierwszym założycieli elektrowni w Polsce.Skonstruował agregat prądotwórczy, który choć nieużywany, wciąż jest czynny w Niepokalanowie. Stworzył także projekt eteroplanu, czyli pojazdu kosmicznego. Największą nowością tego wynalazku był pomysł zastosowania odrzutu, a nie poruszania się przy pomocy koła lub śmigła.

Dlaczego On?

Chciałbym mieć za patrona świętego Maksymiliana,ponieważ opiekunem środowiska związanego z prądem a byłby mi on bardzo pomocny dlatego że po ukończeniu gimnazjum chcę pójść na kierunek związany właśnie z prądem.

 

ŚWIĘTA ZUZANNA RZYMSKA –  oprac.  Aleksandra Pierz

Jej rodzina pochodziła z Dalmacji i była powiązana z cesarzem Dioklecjanem. Jej ojciec Gabinusoraz jego brat Kajus, po nawróceniu na chrześcijaństwo, zostali wyświęceni na kapłanów, a w 283 roku Kajus został wybrany biskupem Rzymu. Zuzanna również postanowiła poświęcić swe życie i dziewictwo Bogu.

W 293 roku celem zapewnienia sukcesji wyznaczonemu przez siebie następcy i zachowania władzy w kręgu rodzinnym, cesarz Dioklecjan ogłosił zaręczyny Zuzanny z młodym generałem Maksentiusem Galeriusem. Zuzanna odmówiła dochowując wierności uprzednio podjętej decyzji oddania swego życia Chrystusowi. Decyzja ta wywołała zamieszanie w rodzinie Zuzanny. Część rodziny, która przyjęła chrześcijaństwo, pochwalała decyzję Zuzanny, część pogańska nalegała na przyjęcie propozycji cesarskiej. Wkrótce pojawiły się podejrzenia o wyznawanie przez Zuzannę i jej najbliższych nielegalnej wówczas w cesarstwie rzymskim wiary chrześcijańskiej. Poproszona przez konsula rzymskiego Macedoniusa o wykazanie lojalności względem cesarstwa w akcie oddanie czci rzymskiemu bóstwu Jowiszowi – również odmówiła. Pokrewieństwo z cesarzem uchroniło ją jednak przed natychmiastowym aresztowaniem. Dopiero bezpośredni rozkaz Dioklecjana, który dowiedział się o powodach odrzucenia jego propozycji przez Zuzannę, spowodował jej aresztowanie i śmierć męczeńską przez ścięcie. Podobny los spotkał jej ojca (zagłodzonego w więzieniu) oraz jego niechrześcijańskich braci i ich rodziny. Wuj Zuzanny – papież Kajus – uniknął śmierci ukrywając się w katakumbach.

Wybrałam to imię ponieważ jej życiorys szczególnie mnie zainteresował. Jej lojalność i upartość w dążeniu do celu bardzo mi zaimponowało. Chciałabym tak jak i ona radzić sobie z trudnościami i nawet w najtrudniejszych sytuacjach dochowywać wierności

 

Święta Weronika – oprac. Natalia Róż

      Według tradycji chrześcijańskiej była kobietą, która otarła twarz cierpiącemu Chrystusowi. W zamian za swój pełen miłosierdzia czyn, miała otrzymać na chuście odbicie twarzy Jezusa. Niektóre źródła podają, że swoje późniejsze życie spędziła jako żona Zachariasza, prowadząc działalność misyjną, dzieląc się wiarą i pomagając. Istnieje podanie głoszące, iż za pomocą cudownej chusty uzdrowiła cesarza Tyberiusza.

Postawa pełna miłosierdzia i szczerej dobroci, którą wykazała się Weronika jest szczególnie potrzebna w dzisiejszych czasach. Jest tak wiele osób potrzebujących pomocy. Istnieje jednak głębsze znaczenie jej gestu. Kobieta ocierając cierpiącą, zakrwawioną twarz Jezusa, tak poniżaną przez innych, ukazała Jego prawdziwe oblicze, które być może nie było do końca znane pozostałym. Oszczerstwa niestety są powszechne w dzisiejszym świecie. Czasem potrzeba wiele czasu i wysiłku, aby wyjaśnić złą plotkę o kimś. Ludzie łatwo w nie wierzą. Także późniejsze życie Weroniki jest godne naśladowania. Posiadając tak wspaniały dar, jakim była chusta z wizerunkiem Zbawiciela, Weronika nie zatrzymała jej tylko dla siebie, ale dzieliła sie nią z innymi, uzdrawiała, pomagała.Wiele podróżowała, co przeczyło roli kobiety w tamtych czasach. Zawsze kiedy myślę o Weronice, mam przed oczami kobietę niezależną, odważną, ale jednocześnie pełną delikatności, dobroci i wrażliwości na cierpienie innych i właśnie taka chciałabym kiedyś być. Ufam, że jej wstawiennictwo i patronat pomogą mi w dokonywaniu roztropnych wyborów w życiu, kształtowaniu mojego charakteru i w byciu dla innych pomocą.

 

 

Święty Krzysztof – oprac. Dominik Wałęga

Święty Krzysztof jest świętym znanym głównie z legend, chodź badania historyczne dowodzą że pochodził z Azji mniejszej i poniósł śmierć męczeńską za panowania Trajana Decjusza ,ok 250roku.

Według legend miał ponad 4 metry wzrostu i niezwykła siłę dzięki której przenosił pielgrzymów na drogą stronę rzeki.

Na popularnych wizerunkach przedstawiany jest z Dzieciątkiem Jezus na barkach. Wiele legend mówi że święty zapadł się na dno rzeki pod ciężarem dzieła które do niego rzekło „Dźwigasz cały świat gdyż ja jestem ten któremu słyszysz pomagając innym”.

Wybieram tego patrona gdyż chcę aby chronił mnie w drodze do domu czy pracy.

Post Author: Antoni Mulka

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.